（⊙ｏ⊙） kOokKak （⊙ｏ⊙）

ในที่สุด..ก็จะได้ไปประเทศในฝันแย้วววว

..เนปาล..

 

ดีใจจังที่มีแนวร่วมไปด้วยหลังจากใช้เวลาหามาตั้งนานจนถอดใจจะไปฮ่องกงแทนละเนี่ย

พอมีแนวร่วมปุ๊บ..เราก็เปลี่ยนแผนปั๊บ..ยกเลิกทัวร์ฮ่องกงที่จะไปเดือนหน้า

เตรียมตัวไปเนปาลแทน

 

 

แต่ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำอย่างเร่งด่วนคือเก็บเงินให้ได้เยอะๆ ไปช้อปปิ้ง เย้ๆ

 

^o^

 

 

หยา...อยากไปงานเร้กเก้สกาที่ขอนแก่น..

แต่ต้องลงกทม.คืนนี้

-*-

 

เมื่อวานน้องที่ตลาดบอกว่าได้ล็อคที่งานเร้กเก้

มาชวนเราไปขายของ...แค่น้องมาชวน..อาการ"งก"ก็ขึ้นสมอง

จะเบี้ยวหมอฟันอีกระลอกดีมั้ยเนี่ย

 

แต่สุดท้ายก็ต้องทำใจ..ช่วงน้ำมันลดให้รีบเดินทางไกลก่อนจะไม่มีโอกาส

ไม่เป็นไรยังมีงานเร้กเก้ที่ปาย...ขายของยังได้อีก

^^

 

อยากไปเที่ยวอินเดีย..ออกเนปาล

แต่ขาแจมไม่ขอไปด้วย

เค้าบอกว่า..ขอที่ที่มันเจริญกว่านี้หน่อยได้มั้ย..

 

ก็ที่อยากไปเพราะมันเป็นของมันอย่างนั้นน่ะแหละถึงได้อยากไปนักหนา

เฮ้อออ

 

 

อยู่ๆ ก็มานั่งคิดถึงว่าวันนี้เมื่อปีที่แล้ว..เราอยู่ที่ไหนกันนะ

อื้มมม...ใครจะเชื่อว่า..เวลาที่ผ่านไปมันจะทำอะไรๆ ให้เปลี่ยนตามได้เยอะแยะขนาดนี้

เมื่อปีก่อนนู้นน..ฉันอยู่กรุงเทพ..เมืองหลวงที่แสนจะสวยงามและมีอะไรๆ ให้ตื่นตาตื่นใจเสมอ

แต่เมื่อปีที่แล้ว..ฉันข้ามไปอีกซีกโลกหนึ่ง

และเมื่อเวลาผ่านไป...ฉันกลับพบตัวเองอยู่ ณ จังหวัดเล็กๆ..ที่เป็นบ้านเกิดของฉันเอง

ฉันละจากกรุงเทพ...ที่ที่ฉันเคยอยู่มา 10 ปีได้อย่างไม่น่าเชื่อ

จากคนที่เคยกลับบ้านแล้วอยู่นานไม่ได้ เพราะคิดถึงกรุงเทพ..มาวันนี้...เออเนอะ..ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย

555+

 

ก็ไม่รู้ว่าอะไรมันนำพามาอยู่ที่นี่นะ..แต่ว่าแรกๆ ที่มาอยู่ที่นี่ฉันหนีกลับกรุงเทพบ่อยมากๆ

อยู่ไปอยู่มาชักจะเริ่มชินแฮะ..จริงๆ แล้วที่นี่ก็มีอะไรน่าสนใจเยอะแยะ อาหารก็ถูกแสนถูก บ้านเมืองก็สะอาดตา ไม่วุ่นวายน่าอยู่

((ถ้าไม่ติดว่าหลงทางทุกทีที่ไปไหนคนเดียวอ่ะนะ))

..บ้านเมืองที่ทุกคนแทบจะรู้จักกันหมด..ยกเว้น.."ฉัน"..

แต่ก็ยังดีที่ยังมีพี่ๆ ที่เคยอยู่กรุงเทพมาก่อนแล้วพึ่งกลับมาเหมือนฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกไม่แปลกแยกไปจากคนที่นี่มากนัก

 

การใช้ชีวิตที่นี่แรกๆ มันก็ออกจะงงๆ นิดหน่อย ถึงมันจะเป็นบ้านเกิดของฉันก็ตาม..เพราะก้าวแรกที่ฉันกลับมา ทุกอย่างที่นี่เปลี่ยนไปหมด

มันเหมือน...อยู่พัทยายังไงยังงั้นเลย

-*-

ฝรั่งมาจากไหนแฟระ

 

..ที่นี่..ทำให้ฉันรู้จักคนมากขึ้นมากกว่าที่เคยรู้จัก ((หมายถึงม่ได้รู้จักแค่ผิวเผินเหมือนเมื่อก่อน))

โดยเฉพาะพี่ๆ ที่ผ่านอะไรมาเยอะแยะ..มันทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะเข้าใจความเป็นไปของโลกมากขึ้น

ใช่ว่าเราจริงใจกะใคร..แล้วเขาจะเป็นเหมือนเราทุกคน

การใช้ชีวิตที่นี่จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยากนะ

ถ้าจะว่ากันจริงๆ ต้องบอกว่า..ต้องอยู่แบบ "ฉลาดเหมือนงู และสุภาพเหมือนนกพิราบ" เพื่อไม่ให้ใครมาเอาเปรียบเราได้

 

อื้มมม...ยังไงซะ..โดยรวมๆ ผู้คนที่นี่ก็ปลอดภัยกว่าคนที่อยู่กรุงเทพเป็นไหนๆ

^^

 

 

 

 

 

 

 

ปีนี้คงจะเป็นปีแห่งการสูญเสียของเราละมั้ง

 

T-T

 

อยากให้มันเป็นแค่ความฝัน...แต่ก็เป็นไปไม่ได้

ไม่อยากกลับบ้านเลย

 

((((ไม่อยากเห็นภาพพะแนงวิ่งเล่นอยู่รอบบ้าน)))

 

พะแนงที่รักของหม่ามี๊...มีหนูอยู่ด้วยทำให้หม่ามี๊มีความสุขมากๆ เลยนะ

 

หนูทำให้หม่ามี๊ลืมความทุกข์ทุกอย่างได้เวลาที่หม่ามี๊ได้อยู่กับหนู..หม่ามี๊ยิ้มได้ทุกทีเลย

 

T-T

 

คิดถึงพะแนงจัง...โว้ยยยยยยยยยยยย

 

ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

 

   ทำไมต้องเธอ - ตรัย ภูมิรัตน